Roze Olifant

"Je moet het loslaten" is een veelgehoord en ongetwijfeld goedbedoeld advies aan iemand die zich ergens over opwindt, ergert of piekert. Over het woordje 'moeten' heb ik het dan nog niet eens; in deze individuele tijden laat niemand zich meer vertellen wat ie moet doen, dus dat terzijde. Het zit 'm vooral in het advies 'los te laten'.

Tja, en dat weet je zelf natuurlijk ook wel. Natuurlijk moet je het loslaten, het sop is de kool niet waard, van al dat gepieker en opwinding heb je vooral zelf last. Maar het is wel makkelijker gezegd dan gedaan. Als loslaten zo simpel was, dan had je dat toch allang gedaan?

Je kunt iemand net zo goed vragen om toch vooral niet aan een roze olifant te denken. Mislukking verzekerd, alle gedachten worden vervolgens omvergelopen door dit kleurrijke beest. Hoe harder je vecht om een gedachte of emotie te negeren of los te laten, hoe hardnekkiger deze zich aan je opdringt.

Maar wat dan wel te doen? Bedenk eerst en vooral dat wij niet zozeer reageren op een situatie zelf, maar op hoe wij die situatie zien en ervaren. Dus in plaats van jezelf te dwingen los te moeten laten, kun je je richten op de gedachten die je hebt. Misschien denk je: de dingen moeten altijd lopen zoals ik dat wil. Of: alle mensen moeten zich gedragen volgens mijn normen en waarden. En: alles wat ik doe moet altijd helemaal goed gaan, er mag niets fout lopen.

Hoe waar zijn zulke gedachten? Zijn ze realistisch? Zijn ze wellicht een tikkeltje te zwart-wit gesteld, te overdreven? Wanneer je dit soort gedachten voorziet van een meer realistischer grijs-tint, zul je zien dat loslaten ineens een peulenschil is. En komt er weer ruimte voor wel 10 roze olifanten.

Alles is leuk, leuk, leuk!!

Net luisterde ik naar een interview op de radio met Minister Plasterk over zijn oproep voor een 'fatsoensoffensief'. Over de rol van het onderwijs daarbij vertelde hij, dat hij zich er regelmatig op had betrapt dat hij zijn kinderen bij thuiskomst uit school had gevraagd: "Was het leuk?" Terwijl het er eigenlijk om ging: Hadden ze wat geleerd?

Leuk, leuk, leuk! Tegenwoordig moet alles maar leuk zijn. Werk en school, maar eigenlijk het hele leven. En niet alleen moet alles leuk zijn, het moet ook nog eens de hele tijd leuk zijn, continue.
Geen tegenslagen, geen rimpels in de vijver, geen donkere wolken en zeker geen langdurig lage-drukgebied. Dat verdienen wij niet, zo was ons het leven niet beloofd! Het leven zou toch een groot feest zijn? Ja, je moet zelf de slingers ophangen, maar toch: het leven loopt toch vooral zoals ik dat wil, leuk dus!

Die laatste overtuiging, die meestal onbewust heeft postgevat, is een hardnekkige en heeft twee elementen:
"Mijn leven moet vrij zijn van tegenslagen en teleurstellingen" , en
"De dingen moeten lopen zoals ik graag wil dat ze lopen en het is onacceptabel als dat niet zo is".

Denk hier maar eens rustig over na en vraag je af: Is dat waar? Klopt dat met de feiten? Is het logisch?

En tot slot.........Is het leuk?

Recensie E-Book: "De Boom" van Juul Martin

Gisteren kwam ik door een enkel woord op LinkedIn in contact met Juul Martin, die via zijn website een gratis E-book aanbiedt: De Boom. Hoewel ik een echte Nederlander ben, was het niet het 'gratis' dat mij trok, maar de inspirerende tekst(en) op Juul's website.

De Boom wordt gebruikt als metafoor voor ons, mensen, met gevoelens, behoeften, gedrag en een omgeving waar wij mee in contact staan. Een metafoor, die de soms wat theoretische kost van de Rationeel Emotieve Therapie nieuw leven inblaast. Het is een doe-boek, waarmee je jezelf kan coachen in je groei en ontwikkeling als mens.

Het boek is zeer positief geschreven; het laat mensen in hun waarde en gaat ervan uit dat de eerste stap van verandering is gezet met zelf-acceptatie. We zijn ook maar mensen met valkuilen; de auteur velt geen oordeel, maar benadrukt dat we er mogen zijn zoals we zijn. Neemt niet weg dat we ook in staat zijn te veranderen in een richting waar we blij(er) van worden, om te leren dat we een gewenst resultaat wél kunnen bereiken op een effectieve(re) manier.

De auteur neemt de lezer mee op een zoektocht naar het begrijpen van zichzelf via een aantal metaforen. Je wordt op vriendelijke wijze uitgenodigd om aan de hand van heldere vragen je eigen boom te maken. Er wordt een pad uitgestippeld, maar je mag zelf je tempo en richting bepalen; het voelt prettig een bepaalde vrijheid binnen het kader te ervaren. Zo krijg je als lezer een mooi inzicht in je eigen behoeften, waarden, opvattingen en gedrag.

Vervolgens wordt de vertaalslag gemaakt naar de toekomst: de Wens-Boom. Ook nu weer word je stap voor stap aan de hand genomen om te formuleren hoe je jezelf en je gedrag in de toekomst vorm wilt geven; gedrag dat recht doet aan je waarden, rollen en behoeften. Er wordt een positief beeld geschetst van de mogelijkheid te veranderen, maar de auteur blijft er realistisch in dat het ook wel wat tijd en moeite kan kosten om je Wens-Boom te bereiken. Hij geeft echter vele waardevolle handvatten en tips om je doelen te bereiken.

De auteur lardeert de oefeningen met 2 heldere voorbeelden, die de lezer kunnen helpen in het formuleren van zijn eigen Boom; één daarvan gaat over een auteur die een idee voor een boek heeft maar er niet toe komt deze te schrijven (auto-biografisch?).

Als ik toch nog een kritische noot moet kraken: De Boom besteedt verder geen aandacht meer aan de onderliggende behoeften, die vervuld worden door het niet-effectieve gedrag (het gedrag dat iemand wenst te veranderen). Inzicht in het waarom je bepaalde behoeften hebt en het vinden van andere manieren om deze behoeften te vervullen, zou wellicht nog een aanvulling kunnen zijn op het ontwikkel-proces.

Echter: De Boom is een praktisch, helder geschreven en mooi vormgegeven boek (illustraties van Linde Ex), waar veel mensen plezier van kunnen hebben en die een waardevolle bijdrage levert aan de literatuur in coachland.

Het e-book is vanaf 17 maart gratis te downloaden op http://www.juulmartin.nl