Ouder en wijzer?

Tja, en dan realiseer je je ineens, dat je al weer op de helft van je leven bent. Als je geluk hebt tenminste. En ineens? Ach, als je eerlijk bent sluimerde die gedachte al wel vaker door je hoofd, maar wist je 'm nog even weg te wuiven. Maar vandaag niet meer.....

Vandaag sta je eens stil bij wat dat betekent. Blik je eens terug op de eerste, pakweg 40/45 jaar, die om lijkt gevlogen. Hoe ouder je wordt, hoe sneller de tijd lijkt te gaan. Herinner je je nog de 'Grote Vakantie' toen je een jaar of 6 was? Die leek maanden, zo niet jaren te duren. Nu is ie in een flits voorbij.

Die eerste 40/45 jaar: Wat heb je bereikt? Welke dromen heb je weten te vervullen? Heb je de juiste beslissingen genomen? Wat heeft het je gebracht? Waar sta je nu?

Misschien ben je blij, tevreden en trots op jezelf. Wellicht heb je spijt van dingen; dingen die je juist wel of niet hebt gedaan. Maar spijt is zinloos, gedanze zaken nemen geen keer. En je wist toen niet wat je nu wel weet; je besluiten waren goed op dat moment, en zo niet: dan heb je er tenminste iets van kunnen leren.

Belangrijke lessen, die je later hebt kunnen toepassen, die je ook in de toekomst kan toepassen.

Bijvoorbeeld de les, dat het leven niet maakbaar is, dat sommige dingen 'gewoon' gebeuren, je kunnen overkomen. Dat je niet op alles invloed hebt, maar wel dat je kansen kunt pakken als je er voor open staat.

De les, dat je het ijzer moet smeden als het heet is, dat je niet moet wachten of hopen op 'morgen', omdat 'morgen' er wellicht niet meer is.

De les, dat je sterker bent dan je denkt, dat je in staat bent (geweest) tegenslag te verwerken en weer op te staan.

De les, dat je goed bent zoals je bent, dat je een mens mag zijn met gebreken, je niet alles perfect hoeft te doen, niet perfect hoeft te zijn.

De les, dat je niet iedereen tevreden kunt stellen, dat niet iedereen je leuk en aardig hoeft te vinden, dat jij zelf ook niet iedereen leuk en aardig vindt.

De les, dat je het soms ook allemaal niet weet, dat je twijfels mag hebben, jezelf vragen mag stellen, je mag (en soms moet) ploeteren, en dat ook dat het leven is.

Dat je je mag en kunt afvragen: wat geeft dit leven zin?

En is er geen mooier moment om je die vraag te stellen? Op het kruispunt van verleden en toekomst, kortom: NU?

Wie schrijft, Die blijft - De Kracht van Schrijven

Mij wordt regelmatig gevraagd naar de gedachte achter de online coaching- methode Mindful Analysis. Vooral het feit dat er geschreven wordt in plaats van gepraat, roept menige vraag of opgetrokken wenkbrauw op. 

De methode Mindful Analysis is, naast invloeden van diverse mens- en geesteswetenschappen, mede gebaseerd op de waarde van schrijven. 

Daar zijn de afgelopen jaren vele onderzoeken naar gedaan. Ik zet er een paar van op een rijtje:

• Interessant schrijfonderzoek onder studenten is vanaf de jaren ‘80 gedaan door psycholoog James Pennebaker, hoogleraar aan de Universiteit van Texas, die na diverse experimenten met schrijfopdrachten heeft kunnen aantonen dat schrijven over ingrijpende gebeurtenissen en emoties een positief effect heeft op zowel de geestelijke als de lichamelijke gezondheid. Dit als gevolg van een hoge mate van zelfreflectie, creativiteit en bewustzijn dat door de activiteit van het schrijven over emotionele ervaringen wordt bewerkstelligd.

• Het schrijven heeft ook op mensen die rouwen een positief effect: ze piekeren minder en de emotionele eenzaamheid neemt af. Aldus het resultaat van een onderzoek aan de Universiteit Utrecht uit 2009. 

• In 2011 deed de Universiteit van Twente onderzoek naar de effecten van autobiografisch schrijven op depressie. En met succes. Dit in het kader van een nieuwe stroming in de psychologie: de narratieve psychologie. Hierbij staat het levensverhaal van de cliënt, dat hij in dit onderzoek dus ook schrijft, centraal. 

• Gestructureerd schrijven over schokkende ervaringen doet allerlei klachten verminderen, zo wees in de jaren negentig onderzoek aan de Universiteit ven Amsterdam al uit. Clienten waren na vijf schrijfsessies van 45 minuten minder angstig, gespannen, vermoeid en depressief. 

• Aan de Universiteit van Chicago is in 2011 onderzoek gedaan naar de effecten van schrijven op studenten met faalangst. Net even voor een examen konden zijn schrijven over die angst en hun zenuwen. Wat bleek? Hun resultaten verbeterden. Dit heeft te maken met het feit dat de intellectuele capaciteiten als het ware bezet worden door de gevoelens, en als die van te voren weggeschreven worden, kan men zich beter concentreren en kan de ingestudeerde kennis zich beter manifesteren.

In al deze onderzoeken gaat het erom dat de cliënt een tekst schrijft, die verder inhoudelijk niet wordt geanalyseerd. Het gaat puur om de schrijfactiviteit op zichzelf. 

Het schrijven heeft een ordenende en structurerende werking. Door gedachten en gevoelens op te schrijven, geeft je er betekenis aan, maar kun je er ook enige afstand tot nemen. Er ontstaat dus een verhaal, dat meestal afwijkt van wat je eerder in je hoofd had; je creëert dus eigenlijk een nieuwe waarheid, waar je invloed op hebt.

Wil je het ook eens proberen? Mail me vrijblijvend voor een eerste reactie.

Ben jij ook zo streng voor jezelf?

"Wat zit mijn haar weer stom vandaag. 
Ik ben ook veel te dik. 
Waarom zei ik nou weer niks tijdens die belangrijke vergadering? 
Die presentatie ging ook weer slecht vandaag. 
Ik kan echt helemaal niets!"

Zo maar een greep uit de opmerkingen die we onszelf wel eens voorhouden, die we tegen onszelf zeggen. Opmerkingen, die we van geen enkele ander zouden tolereren of accepteren. Niet van een vriend(in), niet van een partner, niet van ouders en zeker niet van een collega.

Maar van onszelf accpeteren we het wel? Is dat niet een beetje vreemd?

We zijn vaak harder en strenger voor onszelf dan voor een ander. We nemen anderen wel eens de maat, maar de lat voor onszelf leggen we nog vele malen hoger. Maar waarom kunnen we wel mededogen en compassie voor een ander hebben en niet voor onszelf?

Vaak komen die gedachten, die kritische innerlijke stem, voort uit de jeugd. Hoewel ouders vaak met de beste intentie te werk gingen, hebben we het idee gekregen dat liefde en waardering aan voorwaarden waren verbonden. Dat je deze moest verdienen, bijvoorbeeld door goede cijfers op school te halen, netjes te eten, beleefd te zijn of mooie sportprestaties te leveren.

En door deze 'interne criticus' is het dus moeilijk om mild voor jezelf te zijn. Om compassie voor jezelf te hebben. Hoe kun je deze 'interne criticus' nou de mond snoeren?

Je hoeft 'm niet helemaal uit te roeien of te negeren, hij kan je namelijk ook behoeden voor fouten of je aanzetten om dingen te verbeteren. Maar je kan 'm wel minder macht geven, door de toon van zijn kritiek te veranderen, hem zijn woorden zorgvuldiger en genuanceerder te laten kiezen, hem met respect en mededogen laten spreken.

Daarnaast heb je altijd de keuze om niet naar je interne criticus te luisteren, je bént de interne criticus niet. Visualiseer hem bijvoorbeeld als een poppenspeler die de marionet (jij) beweegt. En draai dan de rollen eens om.

Als je daarnaast jezelf met dezelfde mildheid tegemoet treedt, net zoals je een goede vriend(in) behandelt, ben je eerder in staat om vrede te hebben met de fouten die je maakt, met de moeilijkheden die je tegenkomt. Dan accepteer je dat falen menselijk is.

Nobody is perfect!

Hoe houd jij alle bordjes in de lucht?

Ken je dat gevoel? Dat je steeds vol goede moed probeert alle bordjes in de lucht te houden, maar je continu het gevoel hebt dat het niet goed lukt? Dat je steeds ergens tekort schiet?

De bordjes van je werk, je gezin, je relatie, je kinderen, je hobbies, je sociale leven, misschien ook de zorg  over je ouders, die ouder en hulpbehoevender worden.

Het valt niet mee, en intussen zie je op alle sociale media de hipste, mooiste en meest fantastische foto's en berichten langskomen, waaruit (b)lijkt dat andere mensen het wel goed voor elkaar hebben. Dat die alleen maar een leuk leven leiden en geen zorgen, gepieker, getob ervaren. En vervolgens voel je je nog slechter over jezelf, maar laat je je toch verleiden om ook maar die blije meerderheid op Facebook en Twitter te volgen.

En heb je er weer een 'bordje' bij. Om doodmoe van te worden.

Zo draaien we mee in de mallemolen van het leven, en lijkt het soms alsof de jaren voorbij vliegen. Is het leven meer overleven geworden. Nauwelijks tijd voor ontspanning, en als die tijd er wel is en je trekt je terug met een boekje op de bank, voel je je schuldig omdat je het gevoel blijft houden dat er nog iets moet.

Wat is dat heilige 'moeten' toch? En het gevoel dat we niet tekort mogen schieten, dat we alles tot in de puntjes geregeld en onder controle moeten hebben? Hoe komen we daar aan? En belangrijker nog: hoe komen we er van af?

Gelukkig zijn er allerlei zelfhulpboeken en stappenplannen beschikbaar. Met de belofte dat als je deze stappen maar netjes zet en de opdrachten uitvoert, je je leven kunt veranderen.

Maar vervolgens lijkt het wederom dat je tekort schiet, want ja: je weet dat je dingen moet loslaten, je weet dat je jezelf en anderen minder hoge eisen moet stellen, je weet dat de dingen niet altijd gaan zoals je wilt, je weet dat je flexibel moet zijn. Maar je voelt het niet, je ervaart het niet, hoe vaak en streng je jezelf ook toespreekt.

De stap van het 'weten' naar het zelf ook 'voelen en ervaren', het je eigen maken van een nieuwe kijk op het leven en op jezelf, vereist dus dat je een verbinding weet te maken tussen beide entiteiten. En dat is een proces dat zich niet makkelijk in een stappenplan laat vangen, want elk mens is uniek en past niet in een mal.

Het goede nieuws is dat je die wijsheid al in je draagt en met een beetje begeleiding op maat kun je op weg geholpen worden om deze zelf te ontdekken en te onderzoeken. Met als resultaat zelfinzicht, zelfcompassie en zelfacceptatie. Zo ben je beter in staat alle bordjes in de lucht te houden of je schouders op te halen als er toch eens eentje uit de lucht valt.

Kun jij het verschil maken?

Net als vele andere Nederlanders heb ik de afgelopen dagen het nieuws gevolgd. Van de ramp met de MH17, de dag van Nationale Rouw en alle nieuwsberichten en commentaren die erop volgden.

Ik werd overvallen door een soort verlamming, net als in 2001 toen ik, hoogzwanger van mijn zoon, vliegtuigen het WTC in NY zag doorboren. "In wat voor wereld leven wij?", was het enige dat ik kon denken. "Moet ik in deze wereld mijn zoon geboren laten worden? Een wereld vol haat, geweld en oorlog". 

Dezelfde gedachten overvielen me nu opnieuw. Natuurlijk dacht ik aan en leefde ik mee met de slachtoffers en nabestaanden van het neergeschoten vliegtuig in de Oekraïne. Tegelijkertijd werd ik ook heel droevig om alle andere onschuldige slachtoffers van geweld in de wereld; in de Gaza-strook, in Syriëë en Libië bijvoorbeeld. Helaas is de lijst nog veel langer.

Het maakt onmachtig, het gevoel dat je er geen invloed op hebt. Het is te groot, te veelomvattend, te complex, te onbegrijpelijk. Wat ter wereld kan het waard zijn om je medemens te vermoorden?

Of is dat naïef en te makkelijk gezegd, wanneer je bent geboren en getogen in een welvarend en democratisch land? Wanneer je dus niet bent opgegroeid met de (levens)verhalen van je voorouders, die je vertellen wie de vijanden zijn en waarom. Wanneer je dus niet van jongs af aan hebt geleerd dat haat, wraak, principes, idealisme, religie of genoegdoening leidende principes zijn in het leven en het omgaan met de ander.

In al mijn onmacht probeer ik steeds te bedenken wat ik dan wel kan doen om de wereld een beetje beter te maken, ook geinspireerd door een vriendin die zei:

"Who ever thinks (s)he is too small to make a difference, never had a mosquito in the room"

Hoe kan ik dat kleine steentje in de vijver zijn? Een steentje, dat een minieme rimpeling in het water veroorzaakt, maar die wellicht kan uitgroeien tot een grote golf?

Door de ander met liefde en mededogen tegemoet te treden. Zonder oordeel, maar met begrip, luisterend naar zijn/haar verhalen en beweegredenen, de dialoog aangaan. Een voorbeeld te zijn voor anderen, voor mijn zoon en andere jonge mensen, zodat ze zien en ervaren wat er gebeurt als je open staat voor elkaar. Wat voor moois het kan brengen wanneer je de ander niet direct de maat neemt, maar met oprechte belangstelling met elkaar in verbinding treedt.

Door niet langer waarde te hechten aan status, bezit, macht en invloed, maar aan verbinding, contact, schoonheid, liefde, zorg voor jezelf en voor de ander.

Ook ik heb nog een lange weg te gaan, maar om vrij de SIRE-campagne te gebruiken: "Een betere wereld begint bij jezelf". 

Doe jij met me mee? 

Waarom mensen elkaar het leven zuur maken

Soms zegt een ander dingen mooier, beter en treffender dan je het zelf ooit had kunnen verwoorden.


Daarom deel ik graag deze blog van Mirjam Windrich, met toestemming natuurlijk.

Hart of hoofd?

Volg je hart! Doe wat goed voelt! Vertrouw op je intuïtie! 

Hoe vaak zeg je dat niet tegen jezelf...of tegen een ander? Dat je vooral moet doen wat je hart of gevoel je ingeeft, je intuitie, dat ongrijpbare gevoel in je onderbuik. Want dit zou de afspiegeling zijn van je kern, je eigen echte waarheid, je meest eigen 'ik', je identiteit zo je wilt.

En hoe ironisch is het dat deze overtuigingen of 'beliefs' zich als woorden aan je opdringen, in je hoofd dus. In dat alsmaar denkende hoofd, dat geen aan- en uit-knop kent, dat maar door blijft ratelen, door blijft malen. 

Dat denkende hoofd, dat wordt gezien als een orakel, dat het altijd bij het rechte eind heeft. Want gedachten zijn woorden en woorden zijn tastbaar te maken, grijpbaar. En eindeloos te analyseren, te weerleggen, te beamen, te wijzigen. Ze worden gewikt en gewogen totdat er een 'juiste' conclusie kan worden getrokken. 

Dit denkproces lijkt goed, het is rationeel en rationeel staat hoog aangeschreven. Rationeel betekent namelijk: redelijk, verstandelijk, weloverwogen, gebaseerd op wetenschappelijke redenering, meetbaar. En daar kun je mee aankomen bij de buitenwacht. En bij jezelf: wanneer je alles weloverwogen hebt beredeneerd, wat kan er dan verkeerd zijn? Dat geeft veiligheid, houvast en een gevoel van controle. Alles wat een mens in het algemeen heel prettig vindt. 

En dan kun je het best een tijdje uithouden: in die vervelende baan, in die saaie opleiding, in die onbevredigende relatie. Of welke andere situatie dan ook, waar je je eigenlijk niet helemaal senang bij voelt, die eigelijk niet zo bij je past, waar je uiteindelijk niet blij of gelukkig van wordt. 

De kracht van het verstand, de ratio, is groot en sterk overgewaardeerd in deze maatschappij. Volg je je intuitie en je gevoel, dan word je toch snel gezien als een zweefteef, een hysterisch wicht of op zijn minst als 'een tikje vaag'. "Het voelt goed" telt niet als uitleg; je moet toch tenminste een beredeneerd en weloverwogen (lees: rationeel) verhaal kunnen afsteken waarom je bepaalde besluiten neemt of je bepaalde wegen inslaat. 

Om verantwoording af te leggen aan de buitenwereld....of toch vooral ook aan jezelf? 

Omdat je er zelf eigenlijk ook niet zo in gelooft.

Psycholoog op afstand?

Vandaag op mijn nieuwe werkplek bij De Compagnie in Rijswijk (een aanrader overigens!) hoorde ik iemand mijn werk omschrijven als 'Psycholoog op afstand'.

Dat vind ik mooi gevonden, het omschrijft heel kort en to-the-point wat ik doe: ik begeleid mensen via online schrijftrajecten bij allerhande vragen en problemen. En het het is waar: online is 'op afstand'.

In elk geval fysiek, want mijn cliënten schrijven in hun eigen tijd, op een voor hen fijne en vertrouwde plek, met behulp van hun eigen mailprogramma. Ze hoeven dus niet te reizen, niet plaats te nemen in een spreekkamer tegenover een psycholoog die ze vragend en geïnteresseerd aankijkt. Ze hoeven zich niet ongemakkelijk te voelen als ze een vraag moeilijk te beantwoorden vinden, niet bang te zijn dat non-verbale signalen onjuist worden geïnterpreteerd. Ze hoeven zich niet te laten afleiden door geuren, beelden, gezichtsuitdrukkingen of andere factoren die niet ter zake doen.

Nee, ze kijken in de spiegel van hun beeldscherm en schrijven in alle rust, in eigen tempo, in eigen tijd en ruimte. Een korte mentale retraite, ondersteund en begeleid door mij: 'de psycholoog op afstand'.

Toch wordt juist deze manier van werken als heel veilig en vertrouwd ervaren. Hoewel fysiek op afstand blijft de psycholoog heel dichtbij de (ervarings)wereld, gevoelens en gedachten van de client. Zonder oordeel, maar uitnodigend, empathisch en aanmoedigend om alles op te schrijven wat er in het hoofd opkomt. Zo kan de client zijn/haar eigen, unieke verhaal structureren, de kluwen gedachten en gevoelens ontwarren en weer grip op het leven krijgen. Verdriet verwerken en weer met volle moed de toekomst tegemoet treden, vaak met concrete plannen en handvatten.

Zo blijkt de 'Psycholoog op afstand' toch heel nabij.

Zijn we allemaal gek geworden?

In de VK van een maand of 2 geleden stond een interview met de toppsychiater Jim van Os. Alhoewel medeverantwoordelijk voor de nieuwe 'psychiatrische bijbel' DSM-V, zet hij zelf vraagtekens bij de weg die binnen de psychiatrie wordt bewandeld. Hij pleit voor een meer persoonlijke diagnostiek en behandeling. 

'We zijn de fout in gegaan met die vierhonderd etiketten. De variatie aan symptomen die patiënten kunnen hebben, is zo groot dat je nooit genoeg labels kunt verzinnen. Daarom wil ik terug naar die brede syndromen, met daarbinnen ruimte voor een persoonlijke diagnostiek. Dat wil zeggen: per patiënt de psychische reacties op de omgeving heel precies inventariseren, en hoe symptomen daarin tot stand komen.'

Een mening naar mijn hart. Mensen kunnen op zich al moeilijk in hokjes worden ondergebracht zonder voorbij te gaan aan individuele en unieke kenmerken, laat staan dat dat mogelijk zou zijn bij psychische stoornissen en symptomen. En niet alleen de variatie aan symptomen bemoeilijkt de diagnostiek (en dus behandeling), maar ook de individuele verschillen in bijvoorbeeld de gevoeligheid voor dagelijkse stress, de mate van sociale steun, de kunst met tegenslag om te gaan, om slechts een paar beïnvloedende factoren te noemen. 

Jim van Os pleit dan ook voor een meer individuele benadering, maar krijgt dan de vraag voor de voeten geworpen dat dat niet wetenschappelijk zou zijn. 

'Toch wel. Je ziet dezelfde ontwikkeling in de kankergeneeskunde. Het blijkt dat elke tumor anders is en dat je dus niet elke tumor hetzelfde moet behandelen.'

De eis van verzekeraars dat diagnostiek en behandeling 'evidence-based' dienen te zijn, gaat volkomen voorbij aan de individuele verschillen. Een pijnlijke constatering, die helaas wel de kern vormt van de geestelijke gezondheidszorg op dit moment. Gevolg: mensen krijgen een etiket opgeplakt, niet omdat ze volkomen voldoen aan de beschrijving ervan, maar alleen omdat ze op die manier in aanmerking komen voor vergoeding van een behandeling. Is dat de richting die we op willen? Omwille van de beheersbaarheid van de kosten? 

Dat roept tevens de vraag of de mensen die nu een beroep doen op de GGZ wel de behandeling krijgen die ze verdienen en nodig hebben. Sluit deze wel aan bij de individuele zorgbehoefte? Wanneer de diagnostiek geen rekening houdt met individuele verschillen, dan de (geprotocolleerde) behandeling ook niet, dunkt mij. En is al het geld dat in de GGZ wordt rondgepompt (en op bezuinigd dient te worden) eigenlijk weggegooid.

Ik pleit samen met Jim van Os voor een meer individuele diagnostiek en behandeling. Evidence based is niet zaligmakend. Waar wel aanwijzingen voor zijn, is dat het succes van een behandeling (in de GGZ maar ook in de wereld van de coaches) mede bepaald wordt door de relatie tussen cliënt en hulpverlener. Hoe meer de laatste rekening houdt met de individuele context van de cliënt en aansluit bij zijn/haar (levens)verhaal, hoe beter de cliënt geholpen is. En dat is toch waar het om gaat?

Laten we dat bij Mindful Analysis nou al sinds 2006 doorhebben. 

Naastenliefde

Geïnspireerd door het blogbericht Tranen om nieuwe spiritualiteit vroeg ik me meteen af wat eigenlijk de betekenis is van Naastenliefde. Want de associatie met god en de kerk maakt bijna dat je er verre van wilt blijven, dat je je daar niet aan wilt verbinden. Want welk goeds heeft religie in het algemeen en het instituut kerk onze wereld gebracht?

En toch, het laat me niet los. Naastenliefde…wat is dat? Liefde voor de medemens, zegt de Van Dale. Maar hoe kun je liefde voelen voor iemand, die er andere denkbeelden op nahoudt. Die lijnrecht staat tegenover hoe jij de wereld ziet en het leven leeft?  Die handelt en gedrag laat zien, dat niet het jouwe is? Dat je afkeurt, om wat voor reden dan ook?

Naastenliefde voelen en tonen is dus makkelijker gezegd dan gedaan, want als ik liefde voel voor die ander (die dus ‘anders’ is), keur ik dan eigenlijk niet mijn eigen denkbeelden of gedrag af? Vooral als je zelf wat onzeker bent, wil je je het liefst vasthouden aan het bekende, sta je weinig open voor iets anders. Want dat brengt je uit balans en dat is eng. Dus blijf je liever bij het vertrouwde en keur je af wat daar recht tegenover staat. Daar wil je eigenlijk niets mee te maken hebben en op afstand houden. Naastenliefde wordt dan nogal ingewikkeld.

Maar hoe kun je dan toch naastenliefde nastreven? Een eerste stap is volgens mij compassie en  ‘mededogen’. Een gedogen van de ander, ondanks de wellicht vreemde, rare, verkeerde opvattingen en gedrag. Om vervolgens een stap verder te gaan vanuit nieuwsgierigheid: Wat drijft die ander? Waarom maakt de ander deze vreemde, rare keuzes? Wat is de achtergrond, en de reden?

Ieder mens heeft zijn of haar eigen (levens)verhaal, gevormd door opvoeding, ervaringen, deels genetische aanleg. En het ‘resultaat’ (niemand is ooit ‘af’) daarvan is niet perse fout of verkeerd, maar wellicht wel anders en vreemd, in jouw ogen dan. Zou het niet juist een enorme verrijking van je leven zijn om je in die ander te verdiepen, elkaars achtergrond en beweegredenen te onderzoeken en te delen, vanuit wezenlijke interesse en wezenlijk contact. Dat hoeft niet te beteken dat jij (of ‘die ander’) je leven anders moet leven, dat je verkeerde keuzes zou maken of hebben gemaakt.

Nee, deze uitwisseling vergroot juist je perspectief op het leven, waardoor je opties ook toenemen, over hoe jij je leven wilt leven en in wat voor wereld je wilt leven. Zo kun je je eigen keuzes veel bewuster maken en begrip opbouwen voor anderen die anders kiezen. Zonder angst, zonder zwart-wit denken, maar vanuit liefde en genegenheid voor de ander……naastenliefde dus.

Wat zou de wereld er dan weer een beetje mooier uitzien. 

Zelfhulp bij depressie

Uit onderzoek van de Universiteit van Glasgow blijkt dat het voorschrijven van zelfhulpboeken een effectieve behandeling is tegen depressies. Het succes wordt ook toegeschreven aan het feit dat de deelnemers aan het onderzoek gemotiveerd bleven door de 3 sessies met een hulpverlener, die toelichting gaf over hoe de boeken te gebruiken.

Het woord 'Zelfhulp' zegt het eigenlijk al: de meeste mensen zijn blijkbaar heel goed in staat zichzelf te helpen, bij voorkeur begeleid door een hulpverlener. Om op weg geholpen te worden, om aangespoord te worden, om te weten dat iemand zich om hen bekommert? Wie zal het zeggen?

De meeste zelfhulpboeken bestaan uit een deel (psycho-)educatie en vervolgens een groot aantal oefeningen en opdrachten. Opdrachten om zaken op te schrijven, om inzicht te krijgen in gevoelens, gedachten en patronen. Om nieuw gedrag in de praktijk te oefenen, te ervaren en te evalueren.

En dat werkt, ook als dat via internet gebeurt, dat heeft een groot aantal onderzoeken inmiddels wel bewezen. Vooral als er een 'echt' mens, een deskundige en geschoolde professional, dat proces begeleidt. En dat is nou precies wat we bij Mindful Analysis ook doen: een ander begeleiden om, al schrijvend, zichzelf te helpen. Zodat het resultaat ook echt van de persoon zelf is en niet dat van de de Mindful Analyst.

Het feit dat er een 'echt' mens, een professional ook nog, bij het zelfhulp-proces betrokken is, maakt het zo succesvol. Omdat men zich gehoord voelt, vertrouwen en vrijheid ervaart om het zelfhulp-proces te doorlopen. Met de regie in eigen hand kan iemand (weer) de kracht van zichzelf beleven en zelfvertrouwen herwinnen. En dus ook depressieve gevoelens te boven komen.

Alles is leuk, leuk, leuk!!

Net luisterde ik naar een interview op de radio met Minister Plasterk over zijn oproep voor een 'fatsoensoffensief'. Over de rol van het onderwijs daarbij vertelde hij, dat hij zich er regelmatig op had betrapt dat hij zijn kinderen bij thuiskomst uit school had gevraagd: "Was het leuk?" Terwijl het er eigenlijk om ging: Hadden ze wat geleerd?

Leuk, leuk, leuk! Tegenwoordig moet alles maar leuk zijn. Werk en school, maar eigenlijk het hele leven. En niet alleen moet alles leuk zijn, het moet ook nog eens de hele tijd leuk zijn, continue.
Geen tegenslagen, geen rimpels in de vijver, geen donkere wolken en zeker geen langdurig lage-drukgebied. Dat verdienen wij niet, zo was ons het leven niet beloofd! Het leven zou toch een groot feest zijn? Ja, je moet zelf de slingers ophangen, maar toch: het leven loopt toch vooral zoals ik dat wil, leuk dus!

Die laatste overtuiging, die meestal onbewust heeft postgevat, is een hardnekkige en heeft twee elementen:
"Mijn leven moet vrij zijn van tegenslagen en teleurstellingen" , en
"De dingen moeten lopen zoals ik graag wil dat ze lopen en het is onacceptabel als dat niet zo is".

Denk hier maar eens rustig over na en vraag je af: Is dat waar? Klopt dat met de feiten? Is het logisch?

En tot slot.........Is het leuk?

Geeft de sneeuw het leven kleur?

Het heeft gesneeuwd in Nederland en het openbare leven staat ineens stil: er staat 1000 km file, treinen rijden een aangepast dienstrooster, bussen staan vast en anderen proberen al fietsend, met gevaar voor eigen leven werk, studie of andere afspraken te bereiken. En de wandelaar.....die is nog het beste af, mits in het bezit van sneeuwschoenen.

Graag had ik vandaag in de auto's en in het OV als een vlieg op het plafond rondgekeken, iedereen observerend die te kampen had met vertraging en geploeter. Wat waren de reacties? Was er stress? Stress om al die belangrijke afspraken, die niet door konden gaan? Om belangrijke deals die niet (op tijd) gesloten konden worden? Om de baas die boos zou worden? Of was er woede? Woede op de NS, Rijkswaterstaat, KNMI, die "weer eens niet voor de situatie toegerust waren"?

Of was er juist gelatenheid en acceptatie? Omdat het buiten onze macht ligt iets aan deze situatie te veranderen. Omdat we begrijpen dat het niet loont om je energie te verspillen aan zaken, waar je geen invloed op kunt uitoefenen. Omdat we weten dat het rust en ruimte geeft in hoofd en hart om je neer te leggen bij het onvermijdbare. En dus kunnen ervaren dat er geen man overboord is als het leven eens anders loopt zoals gepland. Sterker nog, dat de verrassing van het onverwachte het leven kleur geeft!