Ouder en wijzer?

Tja, en dan realiseer je je ineens, dat je al weer op de helft van je leven bent. Als je geluk hebt tenminste. En ineens? Ach, als je eerlijk bent sluimerde die gedachte al wel vaker door je hoofd, maar wist je 'm nog even weg te wuiven. Maar vandaag niet meer.....

Vandaag sta je eens stil bij wat dat betekent. Blik je eens terug op de eerste, pakweg 40/45 jaar, die om lijkt gevlogen. Hoe ouder je wordt, hoe sneller de tijd lijkt te gaan. Herinner je je nog de 'Grote Vakantie' toen je een jaar of 6 was? Die leek maanden, zo niet jaren te duren. Nu is ie in een flits voorbij.

Die eerste 40/45 jaar: Wat heb je bereikt? Welke dromen heb je weten te vervullen? Heb je de juiste beslissingen genomen? Wat heeft het je gebracht? Waar sta je nu?

Misschien ben je blij, tevreden en trots op jezelf. Wellicht heb je spijt van dingen; dingen die je juist wel of niet hebt gedaan. Maar spijt is zinloos, gedanze zaken nemen geen keer. En je wist toen niet wat je nu wel weet; je besluiten waren goed op dat moment, en zo niet: dan heb je er tenminste iets van kunnen leren.

Belangrijke lessen, die je later hebt kunnen toepassen, die je ook in de toekomst kan toepassen.

Bijvoorbeeld de les, dat het leven niet maakbaar is, dat sommige dingen 'gewoon' gebeuren, je kunnen overkomen. Dat je niet op alles invloed hebt, maar wel dat je kansen kunt pakken als je er voor open staat.

De les, dat je het ijzer moet smeden als het heet is, dat je niet moet wachten of hopen op 'morgen', omdat 'morgen' er wellicht niet meer is.

De les, dat je sterker bent dan je denkt, dat je in staat bent (geweest) tegenslag te verwerken en weer op te staan.

De les, dat je goed bent zoals je bent, dat je een mens mag zijn met gebreken, je niet alles perfect hoeft te doen, niet perfect hoeft te zijn.

De les, dat je niet iedereen tevreden kunt stellen, dat niet iedereen je leuk en aardig hoeft te vinden, dat jij zelf ook niet iedereen leuk en aardig vindt.

De les, dat je het soms ook allemaal niet weet, dat je twijfels mag hebben, jezelf vragen mag stellen, je mag (en soms moet) ploeteren, en dat ook dat het leven is.

Dat je je mag en kunt afvragen: wat geeft dit leven zin?

En is er geen mooier moment om je die vraag te stellen? Op het kruispunt van verleden en toekomst, kortom: NU?

Wie schrijft, Die blijft - De Kracht van Schrijven

Mij wordt regelmatig gevraagd naar de gedachte achter de online coaching- methode Mindful Analysis. Vooral het feit dat er geschreven wordt in plaats van gepraat, roept menige vraag of opgetrokken wenkbrauw op. 

De methode Mindful Analysis is, naast invloeden van diverse mens- en geesteswetenschappen, mede gebaseerd op de waarde van schrijven. 

Daar zijn de afgelopen jaren vele onderzoeken naar gedaan. Ik zet er een paar van op een rijtje:

• Interessant schrijfonderzoek onder studenten is vanaf de jaren ‘80 gedaan door psycholoog James Pennebaker, hoogleraar aan de Universiteit van Texas, die na diverse experimenten met schrijfopdrachten heeft kunnen aantonen dat schrijven over ingrijpende gebeurtenissen en emoties een positief effect heeft op zowel de geestelijke als de lichamelijke gezondheid. Dit als gevolg van een hoge mate van zelfreflectie, creativiteit en bewustzijn dat door de activiteit van het schrijven over emotionele ervaringen wordt bewerkstelligd.

• Het schrijven heeft ook op mensen die rouwen een positief effect: ze piekeren minder en de emotionele eenzaamheid neemt af. Aldus het resultaat van een onderzoek aan de Universiteit Utrecht uit 2009. 

• In 2011 deed de Universiteit van Twente onderzoek naar de effecten van autobiografisch schrijven op depressie. En met succes. Dit in het kader van een nieuwe stroming in de psychologie: de narratieve psychologie. Hierbij staat het levensverhaal van de cliënt, dat hij in dit onderzoek dus ook schrijft, centraal. 

• Gestructureerd schrijven over schokkende ervaringen doet allerlei klachten verminderen, zo wees in de jaren negentig onderzoek aan de Universiteit ven Amsterdam al uit. Clienten waren na vijf schrijfsessies van 45 minuten minder angstig, gespannen, vermoeid en depressief. 

• Aan de Universiteit van Chicago is in 2011 onderzoek gedaan naar de effecten van schrijven op studenten met faalangst. Net even voor een examen konden zijn schrijven over die angst en hun zenuwen. Wat bleek? Hun resultaten verbeterden. Dit heeft te maken met het feit dat de intellectuele capaciteiten als het ware bezet worden door de gevoelens, en als die van te voren weggeschreven worden, kan men zich beter concentreren en kan de ingestudeerde kennis zich beter manifesteren.

In al deze onderzoeken gaat het erom dat de cliënt een tekst schrijft, die verder inhoudelijk niet wordt geanalyseerd. Het gaat puur om de schrijfactiviteit op zichzelf. 

Het schrijven heeft een ordenende en structurerende werking. Door gedachten en gevoelens op te schrijven, geeft je er betekenis aan, maar kun je er ook enige afstand tot nemen. Er ontstaat dus een verhaal, dat meestal afwijkt van wat je eerder in je hoofd had; je creëert dus eigenlijk een nieuwe waarheid, waar je invloed op hebt.

Wil je het ook eens proberen? Mail me vrijblijvend voor een eerste reactie.

Ben jij ook zo streng voor jezelf?

"Wat zit mijn haar weer stom vandaag. 
Ik ben ook veel te dik. 
Waarom zei ik nou weer niks tijdens die belangrijke vergadering? 
Die presentatie ging ook weer slecht vandaag. 
Ik kan echt helemaal niets!"

Zo maar een greep uit de opmerkingen die we onszelf wel eens voorhouden, die we tegen onszelf zeggen. Opmerkingen, die we van geen enkele ander zouden tolereren of accepteren. Niet van een vriend(in), niet van een partner, niet van ouders en zeker niet van een collega.

Maar van onszelf accpeteren we het wel? Is dat niet een beetje vreemd?

We zijn vaak harder en strenger voor onszelf dan voor een ander. We nemen anderen wel eens de maat, maar de lat voor onszelf leggen we nog vele malen hoger. Maar waarom kunnen we wel mededogen en compassie voor een ander hebben en niet voor onszelf?

Vaak komen die gedachten, die kritische innerlijke stem, voort uit de jeugd. Hoewel ouders vaak met de beste intentie te werk gingen, hebben we het idee gekregen dat liefde en waardering aan voorwaarden waren verbonden. Dat je deze moest verdienen, bijvoorbeeld door goede cijfers op school te halen, netjes te eten, beleefd te zijn of mooie sportprestaties te leveren.

En door deze 'interne criticus' is het dus moeilijk om mild voor jezelf te zijn. Om compassie voor jezelf te hebben. Hoe kun je deze 'interne criticus' nou de mond snoeren?

Je hoeft 'm niet helemaal uit te roeien of te negeren, hij kan je namelijk ook behoeden voor fouten of je aanzetten om dingen te verbeteren. Maar je kan 'm wel minder macht geven, door de toon van zijn kritiek te veranderen, hem zijn woorden zorgvuldiger en genuanceerder te laten kiezen, hem met respect en mededogen laten spreken.

Daarnaast heb je altijd de keuze om niet naar je interne criticus te luisteren, je bént de interne criticus niet. Visualiseer hem bijvoorbeeld als een poppenspeler die de marionet (jij) beweegt. En draai dan de rollen eens om.

Als je daarnaast jezelf met dezelfde mildheid tegemoet treedt, net zoals je een goede vriend(in) behandelt, ben je eerder in staat om vrede te hebben met de fouten die je maakt, met de moeilijkheden die je tegenkomt. Dan accepteer je dat falen menselijk is.

Nobody is perfect!

Hoe houd jij alle bordjes in de lucht?

Ken je dat gevoel? Dat je steeds vol goede moed probeert alle bordjes in de lucht te houden, maar je continu het gevoel hebt dat het niet goed lukt? Dat je steeds ergens tekort schiet?

De bordjes van je werk, je gezin, je relatie, je kinderen, je hobbies, je sociale leven, misschien ook de zorg  over je ouders, die ouder en hulpbehoevender worden.

Het valt niet mee, en intussen zie je op alle sociale media de hipste, mooiste en meest fantastische foto's en berichten langskomen, waaruit (b)lijkt dat andere mensen het wel goed voor elkaar hebben. Dat die alleen maar een leuk leven leiden en geen zorgen, gepieker, getob ervaren. En vervolgens voel je je nog slechter over jezelf, maar laat je je toch verleiden om ook maar die blije meerderheid op Facebook en Twitter te volgen.

En heb je er weer een 'bordje' bij. Om doodmoe van te worden.

Zo draaien we mee in de mallemolen van het leven, en lijkt het soms alsof de jaren voorbij vliegen. Is het leven meer overleven geworden. Nauwelijks tijd voor ontspanning, en als die tijd er wel is en je trekt je terug met een boekje op de bank, voel je je schuldig omdat je het gevoel blijft houden dat er nog iets moet.

Wat is dat heilige 'moeten' toch? En het gevoel dat we niet tekort mogen schieten, dat we alles tot in de puntjes geregeld en onder controle moeten hebben? Hoe komen we daar aan? En belangrijker nog: hoe komen we er van af?

Gelukkig zijn er allerlei zelfhulpboeken en stappenplannen beschikbaar. Met de belofte dat als je deze stappen maar netjes zet en de opdrachten uitvoert, je je leven kunt veranderen.

Maar vervolgens lijkt het wederom dat je tekort schiet, want ja: je weet dat je dingen moet loslaten, je weet dat je jezelf en anderen minder hoge eisen moet stellen, je weet dat de dingen niet altijd gaan zoals je wilt, je weet dat je flexibel moet zijn. Maar je voelt het niet, je ervaart het niet, hoe vaak en streng je jezelf ook toespreekt.

De stap van het 'weten' naar het zelf ook 'voelen en ervaren', het je eigen maken van een nieuwe kijk op het leven en op jezelf, vereist dus dat je een verbinding weet te maken tussen beide entiteiten. En dat is een proces dat zich niet makkelijk in een stappenplan laat vangen, want elk mens is uniek en past niet in een mal.

Het goede nieuws is dat je die wijsheid al in je draagt en met een beetje begeleiding op maat kun je op weg geholpen worden om deze zelf te ontdekken en te onderzoeken. Met als resultaat zelfinzicht, zelfcompassie en zelfacceptatie. Zo ben je beter in staat alle bordjes in de lucht te houden of je schouders op te halen als er toch eens eentje uit de lucht valt.

Waarom mensen elkaar het leven zuur maken

Soms zegt een ander dingen mooier, beter en treffender dan je het zelf ooit had kunnen verwoorden.


Daarom deel ik graag deze blog van Mirjam Windrich, met toestemming natuurlijk.

Naastenliefde

Geïnspireerd door het blogbericht Tranen om nieuwe spiritualiteit vroeg ik me meteen af wat eigenlijk de betekenis is van Naastenliefde. Want de associatie met god en de kerk maakt bijna dat je er verre van wilt blijven, dat je je daar niet aan wilt verbinden. Want welk goeds heeft religie in het algemeen en het instituut kerk onze wereld gebracht?

En toch, het laat me niet los. Naastenliefde…wat is dat? Liefde voor de medemens, zegt de Van Dale. Maar hoe kun je liefde voelen voor iemand, die er andere denkbeelden op nahoudt. Die lijnrecht staat tegenover hoe jij de wereld ziet en het leven leeft?  Die handelt en gedrag laat zien, dat niet het jouwe is? Dat je afkeurt, om wat voor reden dan ook?

Naastenliefde voelen en tonen is dus makkelijker gezegd dan gedaan, want als ik liefde voel voor die ander (die dus ‘anders’ is), keur ik dan eigenlijk niet mijn eigen denkbeelden of gedrag af? Vooral als je zelf wat onzeker bent, wil je je het liefst vasthouden aan het bekende, sta je weinig open voor iets anders. Want dat brengt je uit balans en dat is eng. Dus blijf je liever bij het vertrouwde en keur je af wat daar recht tegenover staat. Daar wil je eigenlijk niets mee te maken hebben en op afstand houden. Naastenliefde wordt dan nogal ingewikkeld.

Maar hoe kun je dan toch naastenliefde nastreven? Een eerste stap is volgens mij compassie en  ‘mededogen’. Een gedogen van de ander, ondanks de wellicht vreemde, rare, verkeerde opvattingen en gedrag. Om vervolgens een stap verder te gaan vanuit nieuwsgierigheid: Wat drijft die ander? Waarom maakt de ander deze vreemde, rare keuzes? Wat is de achtergrond, en de reden?

Ieder mens heeft zijn of haar eigen (levens)verhaal, gevormd door opvoeding, ervaringen, deels genetische aanleg. En het ‘resultaat’ (niemand is ooit ‘af’) daarvan is niet perse fout of verkeerd, maar wellicht wel anders en vreemd, in jouw ogen dan. Zou het niet juist een enorme verrijking van je leven zijn om je in die ander te verdiepen, elkaars achtergrond en beweegredenen te onderzoeken en te delen, vanuit wezenlijke interesse en wezenlijk contact. Dat hoeft niet te beteken dat jij (of ‘die ander’) je leven anders moet leven, dat je verkeerde keuzes zou maken of hebben gemaakt.

Nee, deze uitwisseling vergroot juist je perspectief op het leven, waardoor je opties ook toenemen, over hoe jij je leven wilt leven en in wat voor wereld je wilt leven. Zo kun je je eigen keuzes veel bewuster maken en begrip opbouwen voor anderen die anders kiezen. Zonder angst, zonder zwart-wit denken, maar vanuit liefde en genegenheid voor de ander……naastenliefde dus.

Wat zou de wereld er dan weer een beetje mooier uitzien. 

Alles is leuk, leuk, leuk!!

Net luisterde ik naar een interview op de radio met Minister Plasterk over zijn oproep voor een 'fatsoensoffensief'. Over de rol van het onderwijs daarbij vertelde hij, dat hij zich er regelmatig op had betrapt dat hij zijn kinderen bij thuiskomst uit school had gevraagd: "Was het leuk?" Terwijl het er eigenlijk om ging: Hadden ze wat geleerd?

Leuk, leuk, leuk! Tegenwoordig moet alles maar leuk zijn. Werk en school, maar eigenlijk het hele leven. En niet alleen moet alles leuk zijn, het moet ook nog eens de hele tijd leuk zijn, continue.
Geen tegenslagen, geen rimpels in de vijver, geen donkere wolken en zeker geen langdurig lage-drukgebied. Dat verdienen wij niet, zo was ons het leven niet beloofd! Het leven zou toch een groot feest zijn? Ja, je moet zelf de slingers ophangen, maar toch: het leven loopt toch vooral zoals ik dat wil, leuk dus!

Die laatste overtuiging, die meestal onbewust heeft postgevat, is een hardnekkige en heeft twee elementen:
"Mijn leven moet vrij zijn van tegenslagen en teleurstellingen" , en
"De dingen moeten lopen zoals ik graag wil dat ze lopen en het is onacceptabel als dat niet zo is".

Denk hier maar eens rustig over na en vraag je af: Is dat waar? Klopt dat met de feiten? Is het logisch?

En tot slot.........Is het leuk?

Geeft de sneeuw het leven kleur?

Het heeft gesneeuwd in Nederland en het openbare leven staat ineens stil: er staat 1000 km file, treinen rijden een aangepast dienstrooster, bussen staan vast en anderen proberen al fietsend, met gevaar voor eigen leven werk, studie of andere afspraken te bereiken. En de wandelaar.....die is nog het beste af, mits in het bezit van sneeuwschoenen.

Graag had ik vandaag in de auto's en in het OV als een vlieg op het plafond rondgekeken, iedereen observerend die te kampen had met vertraging en geploeter. Wat waren de reacties? Was er stress? Stress om al die belangrijke afspraken, die niet door konden gaan? Om belangrijke deals die niet (op tijd) gesloten konden worden? Om de baas die boos zou worden? Of was er woede? Woede op de NS, Rijkswaterstaat, KNMI, die "weer eens niet voor de situatie toegerust waren"?

Of was er juist gelatenheid en acceptatie? Omdat het buiten onze macht ligt iets aan deze situatie te veranderen. Omdat we begrijpen dat het niet loont om je energie te verspillen aan zaken, waar je geen invloed op kunt uitoefenen. Omdat we weten dat het rust en ruimte geeft in hoofd en hart om je neer te leggen bij het onvermijdbare. En dus kunnen ervaren dat er geen man overboord is als het leven eens anders loopt zoals gepland. Sterker nog, dat de verrassing van het onverwachte het leven kleur geeft!

Mindful Analysis ontrafeld: schrijven werkt!

"Mindful Analysis, dat is toch maar een beetje heen en weer mailen? Dat werkt toch niet? Je kunt elkaar niet eens in de ogen kijken, dat is toch vreselijk onpersoonlijk!"

Zie hier de 3 meest gehoorde misvattingen over Mindful Analysis (MA), het begeleiden via email. Dat geeft niet, onbekend maakt onbemind. Dus wat is Mindful Analysis dan wel? En wat maakt het effectief?

MA is meer dan coaching en therapie, het is namelijk zelfzorg in de meest zuivere vorm: een diepgaand zelfonderzoek dat al schrijvend tot stand komt. In alle rust, achter je eigen computer. Met de begeleiding van een Mindful Analyst, die als geen ander weet dat alles anders wordt wanneer je met geschreven taal werkt.

Dat het schrijven over persoonlijke ervaringen een heilzame werking heeft voor geestelijke en lichamelijk gezondheid, is al in verscheidene studies aangetoond. In De waarde van schrijven heeft Mark Mieras deze studies op een rij gezet. De conclusies spreken voor zich en dus ook voor Mindful Analysis:

• Wie schrijft helpt zichzelf om de ervaringen van het leven te verwerken;
• Wie schrijft benoemt emoties en ordent ervaringen; Activiteiten, die een stabiliserende werking hebben op de geest;
• Een coherent betekenisvol verhaal over je leven vormen is belangrijk; schrijven kan dit vitale proces stimuleren.

I rest my case..............

De maakbare maatschappij?

Ieder mens dat wel eens iets heftigs in zijn leven heeft meegemaakt weet dat het niet waar is: de maatschappij is niet maakbaar. Je leven is niet maakbaar, je kunt niet alles in de hand hebben en controleren en krijgen zoals je het hebben wilt.

Toch is er veel in onze maatschappij dat je wel de indruk geeft dat je alles zelf kunt bepalen. Dat legt een hoge druk op ons allemaal en is voor velen ingewikkeld om mee om te gaan. Want de rechtsregels lijken je te beschermen, maar laten je toch ook wel in de steek. Je arbeidsovereenkomst leek zo veilig, maar die wordt toch ontbonden. Je eet en drinkt gezond en toch word je ziek. Je bent lief voor je echtgenoot en toch gaat hij vreemd. Shit happens, roept dan wel een iemand. En ja, shit happens.

Het is vaak een wankel evenwicht: dat tussen de eigen verantwoordelijkheid en het toeval of, zo je wilt, het lot. En als je jezelf en de wereld om je heen beschouwt als een ding dat je eigenhandig kunt veranderen in wat je maar wilt, dan vergis je je. En het feit dat we elkaar maar proberen te verkopen dat het wel het geval is, maakt het er niet beter of makkelijker op. 

Het is namelijk niet zo. Wij kunnen dat niet. Het enige wat je wel kunt doen is opletten, hier en daar iets bijstellen, maar verder zijn we allemaal overgeleverd aan krachten die groter zijn dan wijzelf. Dat is het leven, dat is de kunst.

Gratis Chatspreekuur bij Mirjam.nu

Voor veel mensen is online coaching, therapie en andere hulpverlening nog onbekend. Wel wordt er steeds meer gebruik gemaakt van de diverse gratis sites die vele instanties in het leven hebben geroepen. Men kan programma's volgen die gebaseerd zijn op protocollaire behandelingen en bewezen coachings- en therapiemethoden. Vaak kan men ook direct terecht via een chatmodule.

Mindful Analysis is op een beperkte wijze ook via chat toe te passen. Om de online drempel nog lager te maken dan die al is, gaat het chatspreekuur van Mirjam.nu in 2013 weer in.

Er is de mogelijkheid om maximaal een half uur met een van onze MA's te chatten over onderwerpen die geschikt zijn voor Mindful Analysis. Denk dan aan vragen die betrekking hebben op je loopbaan, je onderneming, je privéleven en natuurlijk ook de combinatie daarvan. Plotselinge zorgen kunnen geuit worden, een gesprek kan kort en krachtig worden voorbereid. Maar het spreekuur dient ook ter kennismaking met onze manier van werken.

Die is er vooral op gericht om jou, voornamelijk via geschreven taal. snel helderheid te kunnen doen verkrijgen over de zaken waarmee je zit. Want alleen met je eigen inzichten kom je eruit. En de MA is getraind om je daar snel en vakkundig in te begeleiden. Mindful en Analytisch!