Hoe houd jij alle bordjes in de lucht?

Ken je dat gevoel? Dat je steeds vol goede moed probeert alle bordjes in de lucht te houden, maar je continu het gevoel hebt dat het niet goed lukt? Dat je steeds ergens tekort schiet?

De bordjes van je werk, je gezin, je relatie, je kinderen, je hobbies, je sociale leven, misschien ook de zorg  over je ouders, die ouder en hulpbehoevender worden.

Het valt niet mee, en intussen zie je op alle sociale media de hipste, mooiste en meest fantastische foto's en berichten langskomen, waaruit (b)lijkt dat andere mensen het wel goed voor elkaar hebben. Dat die alleen maar een leuk leven leiden en geen zorgen, gepieker, getob ervaren. En vervolgens voel je je nog slechter over jezelf, maar laat je je toch verleiden om ook maar die blije meerderheid op Facebook en Twitter te volgen.

En heb je er weer een 'bordje' bij. Om doodmoe van te worden.

Zo draaien we mee in de mallemolen van het leven, en lijkt het soms alsof de jaren voorbij vliegen. Is het leven meer overleven geworden. Nauwelijks tijd voor ontspanning, en als die tijd er wel is en je trekt je terug met een boekje op de bank, voel je je schuldig omdat je het gevoel blijft houden dat er nog iets moet.

Wat is dat heilige 'moeten' toch? En het gevoel dat we niet tekort mogen schieten, dat we alles tot in de puntjes geregeld en onder controle moeten hebben? Hoe komen we daar aan? En belangrijker nog: hoe komen we er van af?

Gelukkig zijn er allerlei zelfhulpboeken en stappenplannen beschikbaar. Met de belofte dat als je deze stappen maar netjes zet en de opdrachten uitvoert, je je leven kunt veranderen.

Maar vervolgens lijkt het wederom dat je tekort schiet, want ja: je weet dat je dingen moet loslaten, je weet dat je jezelf en anderen minder hoge eisen moet stellen, je weet dat de dingen niet altijd gaan zoals je wilt, je weet dat je flexibel moet zijn. Maar je voelt het niet, je ervaart het niet, hoe vaak en streng je jezelf ook toespreekt.

De stap van het 'weten' naar het zelf ook 'voelen en ervaren', het je eigen maken van een nieuwe kijk op het leven en op jezelf, vereist dus dat je een verbinding weet te maken tussen beide entiteiten. En dat is een proces dat zich niet makkelijk in een stappenplan laat vangen, want elk mens is uniek en past niet in een mal.

Het goede nieuws is dat je die wijsheid al in je draagt en met een beetje begeleiding op maat kun je op weg geholpen worden om deze zelf te ontdekken en te onderzoeken. Met als resultaat zelfinzicht, zelfcompassie en zelfacceptatie. Zo ben je beter in staat alle bordjes in de lucht te houden of je schouders op te halen als er toch eens eentje uit de lucht valt.

Een waterval van gedachten

Iedereen heeft er wel eens last van, dat je hoofd op hol lijkt te slaan. Gedachten gaan met je op de loop, ze blijven onophoudelijk rondjes cirkelen in je hoofd, er komt geen einde aan en het ergste nog: het leidt tot niets. Ja, tot een slechte nachtrust, een prikkelbaar humeur of stress en onrust.

In de volksmond worden gedachten, en het verstand,  hoog aangeslagen. Denk aan de uitdrukking: "je gezonde verstand gebruiken." Het lijkt alsof alles te beredeneren, te overdenken, te analyseren is en je verstand de beste leidraad is in je leven.

Je verstand vertelt je vele verhalen; gebeurtenissen uit het verleden worden gereconstrueerd, scenario's voor de toekomst uitgebreid beschreven. En hoewel sommige verhalen je kunnen inspireren, moed kunnen geven of blij
kunnen maken, zijn er vaak ook verhalen die het tegendeel doen. Die je ondermijnen, je tegenwerken, je zorgen baren, je onrust geven.

Deze verhalen, deze gedachten zijn woorden in ons hoofd. En deze woorden kunnen net zo krachtig zijn als de werkelijkheid zelf: je neemt ze voor waar aan en gaat er heilig in geloven.

Maar hoewel er grote waarde aan het verstand wordt gehecht, zijn gedachten uiteindelijk toch maar 'gewoon' gebeurtenissen. Gebeurtenissen die komen en gaan. Ze laten zich weliswaar niet zomaar sturen of wegjagen, maar vaak is het al genoeg te erkennen dat ze er zijn. En erop te vertrouwen dat ze ook wel weer weggaan.

Vergelijk het met een waterval: je kunt de stortvloed aan water over je heen laten komen en je laten meesleuren door het geweld van het water. Ook kun je proberen om achter de waterval te gaan staan en de stralen te bekijken. Je hoort en voelt weliswaar de kracht van het water, maar deze raakt je niet en je wordt er zeker niet door mee getrokken. Ze verdwijnt vanzelf, de diepte in. En jij kunt je pad vervolgen op naar een nieuw mooi uitzicht.

Vrouwen en Het Nieuwe Werken

Het Nieuwe Werken is alweer op zijn retour. Het levert veel stress op en in deze onzekere tijden zou het beter zijn je gezicht op kantoor te laten zien. Vooral vrouwen schijnen moeite te hebben met thuiswerken:

"Zij bemoeien zich toch nog met het gezin en doen kleine klusjes tussen de werkzaamheden door. Vaders kunnen zich makkelijker in de thuiswerkkamer terugtrekken om aan het werk te gaan."

Dat deed me meteen denken aan een opiniestuk in De Volkskrant, waarbij als verklaring voor de geringe opmars van vrouwen naar topfuncties 'een gebrek aan monomanie bij de vrouw' werd gegeven. 

"De belangrijkste reden is dat succesvolle mannen neigen naar monomanie, het bezeten najagen van een beperkte doelstelling. Vrouwen spreiden hun interesse veel meer dan mannen."

Tja, hier zou je uit kunnen afleiden, dat dat ook de reden is, dat vrouwen zich bij het thuiswerken laten afleiden. Door hun interesses: in de was, in de ontbijtroep op de eettafel, in de afwas die nog op het aanrecht staat. 

Nou ben ik zelf niet zo'n opgeruimd type (letterlijk gesproken dan), maar ik kan me niet voorstellen dat vrouwen liever huishoudelijke klusjes opknappen dan een uitdagend stuk werk oppakken. Lekker in de rust van het eigen huis, zonder eindeloos te zoeken naar een vrije flexplek, zonder afleiding van collega's. 

Wat is er dan aan de hand bij deze afgeleide thuiswerkende vrouwen? Moet het huis eerst opgeruimd om ook een opgeruimde geest te hebben? Trek je dan terug in je studeerkamer en sluit de deur. Wat niet weet (ziet), wat niet deert. 
Of moet het huis soms ALTIJD opgeruimd, netjes, spik en span? Nou dames, dan heb ik nieuws voor jullie: dat hoeft niet! Wat je schoonmoeder, buurvrouw, andere mensen er ook van vinden. Laat wat troep over voor je man, dan kan ie zelf ook, heel monomaan, aan het huishouden (mee)werken.

Geeft de sneeuw het leven kleur?

Het heeft gesneeuwd in Nederland en het openbare leven staat ineens stil: er staat 1000 km file, treinen rijden een aangepast dienstrooster, bussen staan vast en anderen proberen al fietsend, met gevaar voor eigen leven werk, studie of andere afspraken te bereiken. En de wandelaar.....die is nog het beste af, mits in het bezit van sneeuwschoenen.

Graag had ik vandaag in de auto's en in het OV als een vlieg op het plafond rondgekeken, iedereen observerend die te kampen had met vertraging en geploeter. Wat waren de reacties? Was er stress? Stress om al die belangrijke afspraken, die niet door konden gaan? Om belangrijke deals die niet (op tijd) gesloten konden worden? Om de baas die boos zou worden? Of was er woede? Woede op de NS, Rijkswaterstaat, KNMI, die "weer eens niet voor de situatie toegerust waren"?

Of was er juist gelatenheid en acceptatie? Omdat het buiten onze macht ligt iets aan deze situatie te veranderen. Omdat we begrijpen dat het niet loont om je energie te verspillen aan zaken, waar je geen invloed op kunt uitoefenen. Omdat we weten dat het rust en ruimte geeft in hoofd en hart om je neer te leggen bij het onvermijdbare. En dus kunnen ervaren dat er geen man overboord is als het leven eens anders loopt zoals gepland. Sterker nog, dat de verrassing van het onverwachte het leven kleur geeft!

Piekeren als Puzzel

Laatst las ik een mooie metafoor over piekeren:

Piekeren is alsof je een puzzel van 1000 stukjes uit je hoofd probeert op te lossen i.p.v. op de tafel voor je.

Al die losse puzzelstukjes in je hoofd veroorzaken chaos, onrust, verwarring en stress. Het overzicht is weg en je hebt het gevoel dat je erin verzuipt.

Niemand (een zeldzame idiot savant daargelaten) is in staat zo'n ingewikkelde mentale taak uit te voeren. En toch besteden veel mensen vele uren per dag of slapeloze nacht aan deze onmogelijke opgave: om alle puzzelstukjes al denkend op de goede plek te leggen.

En hoe complex zo'n mentale taak is, des te eenvoudiger is de oplossing. Want hoe gaat een puzzelaar aan tafel te werk? De stukjes worden gesorteerd, eerst op vorm (recht of niet) en daarna op kleur. Bomen bij bomen, zee bij zee, steen bij steen etc. En zo wordt de enorme berg puzzelstukjes teruggebracht tot kleinere, overzichtelijke eenheden.

Zou dat ook zo bij piekeren gaan? Vast wel! Als je alle onderwerpen en situaties waar je zoal op een dag over piekert eens opschrijft en vervolgens bekijkt of en hoe je ze kunt sorteren. Ik weet zeker dat je dan een aantal thema's tegenkomt; een aantal onderwerpen en/of situaties die steeds weer terugkeren. En zo wordt, net als bij een echte puzzel, de enorme berg zorgen teruggebracht tot een kleiner aantal, overzichtelijke uitdagingen.

Ik wens je heel veel succes!